Er zijn van die sporten die ontworpen lijken te zijn om met alle zintuigen tegelijk van te genieten. De Formule 1 en de autosport is zo’n sport. Het geluid van de motoren is een wezenlijk onderdeel van de beleving. Net als de geur van verbrand rubber. Maar wat nu als je niet of nauwelijks kunt zien wat er gebeurt, omdat je een visuele beperking hebt? Dan is het prettig als er iemand is die beschrijft wat er gebeurt tijdens zo’n race. Iemand waar jij via een oortje naar kunt luisteren. Het was een eer en een uitdaging om bij de races van de Grand Prix van Zandvoort beschrijvend commentaar te geven. Om een beeld te schetsen van de inhaalacties van Max Verstappen, om te kunnen vertellen hoe Lando Norris erbij zat in de duinen. En om al die kleurrijke fans en bolides te mogen beschrijven.

Want dat is wat ik als commentator van audiodescriptie extra heb geleerd. Gezichtsuitdrukkingen beschrijven, emoties typeren, gedetailleerd melding maken van sportacties. Het gaf een extra dimensie aan mijn verslag, dat vaak uit veel informatie bestaat. Ik heb dat als een verrijking ervaren. Je bent je als commentator veel meer bewust van alle daadwerkelijke ontwikkelingen in een sportwedstrijd.

Helemaal als dan blijkt dat ook toeschouwers die geen visuele beperking hebben ons wisten te vinden via de app van de Dutch GP. Want in de trein raakte ik in gesprek met mensen die ons (Frank Stout was mijn co-commentator) hadden horen vertellen dat Lance Stroll was gecrasht in de kwalificatie. Het is mooi om te horen dat je van toegevoegde waarde kan zijn voor mensen. Voor F1-liefhebbers met én zonder visuele beperking.